Scorebordjournalistiek

Sporting Krommenie O18-1 – AFC’34 O18-2: 1-5 Scorebordjournalistiek: ongenuanceerde vorm van sportjournalistiek, waarbij alleen naar de uiteindelijke (hoge) uitslag wordt gekeken en niet naar het vertoonde spel en de feitelijke krachtsverhoudingen tijdens de wedstrijd. Daarom toch maar wat nuance bij een wedstrijd waar we ons meer van hadden voorgesteld. Al snel werd duidelijk dat AFC’34 niet voor de schoonheidsprijs was gekomen. Bij balbezit van ons trokken ze een muur op en gaven ze pas op een meter of 30 voor hun doel druk op de bal. Na balverovering werd de bal snel naar voren getrapt naar hun snelle voorwaartsen. Geduld aan de bal, waakzaamheid voor onnodig balverlies en een goed georganiseerde restverdediging is dan een vereiste. Dat ging op twee momenten in het eerste kwartier niet goed waardoor we al snel tegen een 0-2 achterstand aankeken. Daarmee speelden we de geel-blauwen in de kaart. Nu hadden ze helemaal geen reden meer om van eigen helft af te komen. Ondanks dat 80% van de wedstrijd zich afspeelde op de helft van de Alkmaarders en een rits aan kansen lukte het niet om de aansluitingstreffer te maken. Scoren was vorige week ook al een probleem maar ging vandaag net zo moeizaam. In de eindfase was het onnauwkeurig, onhandig en niet scherp en slim genoeg. Eerlijk, het zat ook niet mee. Twee keer de lat, een bal van de lijn, twee ultieme reddingen van de keeper. Ik heb tot lang in de tweede helft gedacht “als wij de aansluitingstreffer maken gaan we erop en erover”. Daar kwam het niet van. In de 66e minuut maakte AFC’34 uit hun derde kans de 0-3. Op zoek naar in ieder geval een eretreffer gingen we daarna uit de organisatie lopen, werd het een speeltuin en zou de score oplopen tot 1-5. Tekenend voor de wedstrijd is dat ons doelpunt een eigen doelpunt was. Dat zegt wel iets over de aanvallende impotentie. Ik houd me er maar aan vast dat we in ieder geval wel de kansen creëren en dat het een kwestie van tijd is voordat we het net weer wat vaker laten bollen. Coach Raymond