EVC O18-1 – Sporting Krommenie O18-1: 2-2
De laatste wedstrijd van 2022 brengt ons naar Edam. Als beloning voor het winnen van fase 1 mogen we aantreden in de volgende van de beker tegen het plaatselijke EVC. Een geduchte tegenstander. Van de 12 gespeelde wedstrijden verloren ze er slechts 1. Ondanks winterse omstandigheden waardoor veel clubs besluiten tot een afgelasting treffen we een prima bespeelbaar veld. Hadden we het met de arbitrage ook maar zo getroffen. Daarover later meer.
Een vliegende start van Sporting. We zijn nauwelijks begonnen of Bram tikt de bal tegen de paal. EVC hapt naar adem en komt reeds in de 8e minuut verder in ademnood. Een fijne steekpass van Adel zet opstomende linksback Stef alleen voor de keeper. De hoek is niet makkelijk maar groot genoeg voor Stef om de 0-1 aan te tekenen. Vanaf dat moment gaat de arbitrage, net als afgelopen woensdag bij KFC, een bepalende rol spelen. Ik vind het niet leuk om het daarover te hebben. Er is een enorm scheidsrechtertekort en we mogen blij zijn dat mensen deze, soms ondankbare, taak op zich willen nemen. Je doet het niet snel goed. Maar als de spelers vragen “Zullen we stoppen, dit heeft geen zin zo” en de tegenstander met plaatsvervangende schaamte aangeeft ook niet te geloven wat ze zien dan gaat er iets niet goed. Alle beslissingen vallen in het voordeel uit van EVC zelfs als er een overtreding op ons wordt gemaakt. De doorgebroken Hugo ontsnapt aan een aanslag zonder dat dit gevolgen heeft. Het meest schrijnende moment vindt vlak voor rust plaats. Na een harde overtreding op Mykai laat de arbiter doorspelen. Mykai blijft geblesseerd achter, de organisatie is weg met een doelpunt voor EVC als gevolg. Dit betekent de 2-1 nadat EVC halverwege de eerste helft al op gelijke hoogte was gekomen.
Woedende spelers in de rust. Deze is volledig gebruikt om de kalmte weer te bewaren en te focussen op het voetbal. Ondanks dat EVC met 12 man speelde waren wij de betere partij en was er nog alles om voor te spelen. Laat de voeten spreken. Timo vervulde daarbij zijn rol als aanvoerder voorbeeldig.
Ook in de tweede helft is Sporting de bovenliggende partij maar we komen moeizaam tot grote kansen. Er is aangegeven dat er veel ruimte ligt achter de verdediging van EVC zodra de bal op onze helft is. Door wat eerder de lange bal te spelen zouden we gebruik kunnen maken van ons surplus aan snelheid. Helaas herkennen we die situaties niet snel genoeg of is de uitvoering onder de maat. Dus moet net als bij de eerste goal het doeltreffende recept weer van links komen. Nu is Stef de aangever en schiet de net voor Bram ingevallen Bjorg met zijn eerste balcontact de teruggetrokken bal tegen de touwen, 2-2. Er staan dan nog 20 minuten op de klok. Er ontwikkelt zich een echte cupwedstrijd. Van goed voetbal is niet echt sprake meer maar spannend is het wel. De wedstrijd heeft veel energie gekost en het beste is er bij ons wel af. Een onvermijdelijk gelijkspel tekent zich af en dat betekent bij een bekerwedstrijd …. penalties.
Hoe mooi was het geweest als we na een heroïsche strafschoppenreeks alsnog de volgende bekerronde hadden bereikt in het hol van de leeuw. Maar helaas. Misschien was het de vermoeidheid of toch de spanning. EVC ging er in ieder geval beter mee om en gaat mee in de koker voor de loting van de volgende bekerronde.
Hiermee sluiten we de eerste seizoenshelft af. Deze wedstrijd was typerend voor de groei die dit team heeft gemaakt. In fase 1 waren de resultaten goed maar het spel wisselvallig en waren we verdedigend kwetsbaar. Dat waren we bij de start van fase 2 nog steeds maar nadat we in een vastere samenstelling zijn komen te spelen is het team naar elkaar toegegroeid. Voeg daarbij een aantal positionele wisselingen en er staat een team dat ook op hoofdklasse niveau niet zou misstaan. Dat mag je gerust uitspreken als je een team als EVC (koploper in 1e klasse – 01) net laat ontsnappen.
Ik kijk in ieder geval uit naar fase 3. Voor nu Fijne Feestdagen en tot volgend jaar!
Coach Raymond
