• Voetbal is niet altijd een sprookje

    Westfrisia MO17-1 Sporting Krommenie MO17-1
    Na een lange, voor sommigen toeristische rit werd er op zaterdag om 14.30 uur afgetrapt tegen Westfrisia. Westfrisia staat er goed voor in de competitie dus een klein wondertje daar bij Sprookjeswonderland zou prettig zijn.
    De eerste aanval kon al op het conto van Westfrisia worden geschreven, maar gelukkig werd er door de vrijstaande speelster naast geschoten. De aanval daarna was wel raak en al na 2 minuten, stond de stand 1-0 letterlijk op het scorebord. Hetzelfde meisje schoot nu wel raak.
    Dat de meiden uit Enkhuizen geen sprookjesachtige prinsesjes zijn, maar juist flink uit de kluiten gewassen, merkte Fleur M al na een paar minuten: compleet omvergelopen ging ze onderuit en is ze een paar minuten in de wissel gegaan om bij te komen.
    Al snel stond er ook 2-0 op het scorebord, de aanval werd eerst nog afgestopt maar netjes afgemaakt door de tweede speelster die mee naar voren was gekomen. Sporting Krommenie begon ook al speldenprikjes uit te delen, maar de bal werd in de handen van de keepster geschoten. Westfrisia beantwoordde dit met een bal op de lat, van dezelfde speelster die doelpunt 1 maakte en 2 inleidde. Daarna werd dit meisje dubbel gedekt en had Sporting de verdediging beter op orde. Westfrisia bleef aandringen en na een hard schot op doel, maakte toch hetzelfde meisje in de rebound de 3-0.
    Sporting was met slechts 1 wissel gekomen, maar al snel bleken de knieën van Zoë het toch niet te gaan redden en moest zij het veld ruimen. Zonder wissels moest er doorgespeeld worden.
    Dat het leven van een voetbalmoeder niet altijd over rozen gaat, bleek al eens in een vorige wedstrijd: je bent er een helft niet bij en je dochter scoort drie keer. Dat is dan jammer, maar dit keer moest deze voetbalmoeder toezien dat haar dochter, die toch wel een van de stevigste bikkels van Sporting is, compleet in de mangel werd genomen door 2 nog veel grotere en stevige Enkhuizer meiden. Vervolgens ging ze gestrekt en landde ze op haar achterhoofd en bleef ze in tranen liggen. Dat was niet fijn. Gelukkig viel het mee en kon het spel weer hervat worden.
    Sporting gaf niet op en bleef toch ook de aanval zoeken en kreeg een corner mee. Helaas was het daarna te vol voor het doel om tot scoren te komen. Vlak daarna had Westfrisia het geluk dat ze in het strafschopgebied van Sporting in de drukte tegen de hand van Sanne aanschoten en dus kregen ze een penalty mee. Deze werd vakkundig hard in de linkerbovenhoek ingeschoten: 4-0.
    Sporting bleef ook weer het doel zoeken, maar het schot van Lisanne was niet effectief. Even later wist Isa op haar eigen onnavolgbare wijze van grote afstand met een lob de keepster te passeren en was de eer gered: 4-1.
    De eerste helft eindigde ook weer met gevaarlijk spel van Westfrisia, weer was Lisanne de klos toen ze bijna een schoen en vervolgens een bal in haar gezicht kreeg.
    De tweede helft werd ook weer gestart met een aanval van Westfrisia die in het zijnet belandde. Maar zoals gebruikelijk ging Sporting goed van start en weer wist Isa van afstand met een prachtige goal te scoren: 4-2. De Enkhuizer meiden hebben Lisanne nog een keer naar de grond gewerkt, dit maal ging ze er zelf hard in , maar dat had geen effect op deze tegenstanders die zelf niet omver te duwen waren. Nadat het 5-2 staat had Fleur de pech om de bal op de paal te schieten. Isa liep zich vast voor het strafschopgebied maar kreeg de vrije trap mee. Helaas ging deze bal net een centimetertje over het doel.
    De wedstrijd ging over en weer, Sporting kreeg zelfs nog een kans toen de Westfrieze keepster een hard schot van Isa niet in een keer kon stoppen. Maar de voorhoede van Sporting reageerde niet alert en was dus te laat om deze goal te maken.
    Uiteindelijk scoorde hetzelfde supersnelle meisje nog een keer: 6-2. Niet onvermeld moeten we de redding van Fleur laten: zij slaagde erin een lob die enkele centimeters onder de lat werd ingeschoten toch over de lat te tikken. Mooie actie!
    Uiteindelijk zijn we blij als de scheidsrechter het sprookje uitfluit en onze meiden enigszins heelhuids de kleedkamer bereiken. Het verlies werd geaccepteerd. Westfrisia is een maatje te stevig. Positief aan deze wedstrijd was dat de meiden wel weer als collectief speelden: er werd gecommuniceerd, gesupport en er was saamhorigheid. Prima wedstrijd dus, maar volgende keer graag wat minder ver weg, zodat de tegenstanders weer uit dezelfde klei getrokken zijn.

    Een voetbalmoeder