• The battle of two armies

    Ik vind voetbal de laatste weken niet zo lief. Zeker niet na vorige week toen we in de slotseconde een gelijkspel uit onze handen zagen glippen. Wekelijks krijgen we de complimenten en elke wedstrijd waren we op z’n minst gelijkwaardig maar vaak beter. Uiteindelijk sta je waar je staat en kun je niet blijven zeggen dat je meer had verdiend. Het zal zich op een gegeven moment toch in punten moeten vertalen. Die moesten dan maar gehaald worden tegen het nog ongeslagen Kolping Boys. Bij winst zouden de Alkmaarders een grote stap naar de titel zetten
    Voor wie de Lord of the Rings trilogie heeft gelezen of gezien, de wedstrijd vond plaats onder Mordor-achtige omstandigheden. Bovenop de Doemberg. Supporters verscholen in een aftandse dug-out aan de korte zijde van het veld, schuilend tegen de gestaag vallende regen. Wie heel lief was mocht in onze dug-out plaatsnemen. Coach was voor het eerst heel erg blij met de warme coachjas gesponsord door JP Leguijt. Om het geheel visueel af te maken was het kort voor het late aanvangstijdstip van 15 uur al bijna aan het schemeren. Er werd dan ook afgesproken iets eerder af te trappen zodat we later in de wedstrijd niet met zaklantaarns hoefde te spelen. Bijna hadden we de wedstrijd overigens zonder keeper gespeeld. Casper werd gemist op het moment dat ik Luuk vroeg om de keeper in te schieten. De jongens wisten zeker dat Casper mee naar het veld was gelopen. Vanaf nu geloof ik niets meer van wat ze zeggen. Negen gemiste oproepen en een appje “Ik zit opgesloten in de kleedkamer”. Rare jongens die keepers.
    Op basis van de eerste helft leek het erop dat niet Kolping Boys maar Sporting Krommenie voor de titel speelde. Er werd weer alleraardigst gevoetbald en de vroege voorsprong kwam dan ook niet uit de lucht vallen. David werd via mooie combinaties vrijgespeeld op randje zestien en haalde uit met een geplaatst schot, 0-1. Om in Lord of the Rings-sferen te blijven, de Orks uit Alkmaar hadden de hulp van tovenaar Saruman nodig om gelijk te komen. In één aanval stonden ze twee keer buitenspel. Saruman vond van niet, 1-1. Zoveel onrecht konden onze Hobbits moeilijk verdragen. David bleef het langst mopperen en mocht voor 5 minuten op de bank plaatsnemen. Vaak zie je na zo’n incident dat ploegen uit boosheid en frustratie niet meer aan voetbal toekomen, zie Ajax afgelopen week. Compliment aan de ploeg dat de focus al snel weer naar het voetbal ging. En zie daar, een messcherpe aanval door het hart van de zwart-witten, een te laat ingezette sliding op Adel, penalty! En zowaar, Saruman kon hier ook niet omheen. Penalty’s zijn bij ons echter wel een dingetje. We kregen er dit seizoen drie en ze werden gemist. Ook door Adel. Twijfel echter nooit aan de trots en het zelfvertrouwen van de Farao. Hij neemt zijn verantwoordelijkheid door ijskoud de bal rechts van de keeper in het hoekje te mikken, 1-2.
    Het zou een schizofrene wedstrijd worden. Deelde in de eerste helft Sporting de lakens uit, in de tweede helft zou Kolping Boys de baas zijn en laten zien waarom ze om het kampioenschap spelen. Onder inmiddels apocalyptische omstandigheden, het was inmiddels nog harder gaan regenen en het werd donker, verloren we steeds meer duels en lukte het niet meer om de bal vaker dan twee keer achter elkaar naar een speler met een rood-wit shirt te krijgen. Voorin werd te snel balverlies geleden waardoor we zelden een rustpunt vonden en vaak al snel weer in de achtervolging moesten. De gelijkmaker hing in de lucht maar de verdediging met Kevin, Mykai, Tiamo (die de zieke Stef verving) en Jesse hield heldhaftig stand. Tot de onvermijdelijke 2-2 toch zou vallen door een schot van buiten het strafschopgebied die net niet geblokt kon worden en waarschijnlijk te laat in het zicht van Casper kwam om nog te kunnen redden. Mika kreeg nog een kans maar zocht het doel te hoog, verder was het alleen nog maar tegenhouden. Inmiddels gingen de gedachten uit naar de wedstrijd van vorige week. Het zou toch niet weer? Het antwoord op deze vraag zou zomaar ‘ja’ hebben kunnen luiden ware het niet dat de lat een zeker lijkend tegendoelpunt in de weg zat. Pfffff. Het zou de laatste kans blijken. Een verdiend gelijkspel genomen over de hele wedstrijd met veel ‘morele’ winnaars. Uit Alkmaar omdat ze nog steeds in de race zijn om de titel, uit Krommenie vanwege het uitdagen van een titelkandidaat en het bewijs in de vorm van een punt.
    Dit was de laatste wedstrijd in 2019. Op 11 januari 2020 zijn we er weer voor de laatste wedstrijd in de najaarscompetitie. Winnen we de wedstrijd bij Meervogels dan kunnen we nog een sprongetje maken in de stand, van 9 naar 7. Het klinkt onbeduidend maar doen we dat, dan geeft het een iets beter beeld van waar ik denk dat we horen te staan. Tot volgend jaar!

    Coach Raymond
rfwbs-slide