• Ooit zullen wij de kampioen zijn - deel 2

    De laatste competitieronde. Wat het resultaat vandaag ook wordt, stijgen of dalen zullen we niet meer op de ranglijst. Hoe anders is dat voor Westzaan. Pakken ze een punt dan zijn ze kampioen. Iedereen die wel eens een kampioenswedstrijd heeft gespeeld weet dat je in de aanloop daar naartoe met veel dingen bezig bent, niet noodzakelijkerwijs voetbal. Moeten we al bekers, champagne etc. regelen? Of jinxen we dan de boel? Het leidt toch af. Ondanks dat het resultaat voor ons niet belangrijk is willen we vandaag toch graag winnen. Om veel redenen: 1) omdat we dat altijd willen 2) omdat we liever geen feestje zien op ons veld van een tegenstander 3) omdat we graag onze ongeslagen thuisreeks willen vasthouden 4) omdat we willen laten zien dat wijzelf eigenlijk kampioen hadden moeten worden en 5) omdat we graag revanche willen voor het gelijkspel eerder dit seizoen dat ons uiteindelijk de najaarstitel kostte.

    Het is warm vandaag maar dat valt aan de energie die beide teams in de wedstrijd steken niet te merken. Ondanks dat Sporting zelfs speelt in warmteobserberend zwart. Dit om maar genoeg onderscheid te maken met het, net als het thuistenue van Sporting, roodwitte tenue van de Kroosduikers. We zijn beter maar kunnen ons veldoverwicht moeilijk in grote kansen uitdrukken. Westzaan krijgt maar één kans maar dat is wel direct de grootste van de eerste helft. Gelukkig choked hun aanvaller één-op-één met Casper. Waarschijnlijk teveel kampioensstress. In de tweede helft zouden we uit een ander vaatje moeten tappen. Besloten werd van het vertrouwde 4-3-3 af te stappen en over te gaan naar 4-4-2. De buitenspelers hadden te weinig in te brengen dus speelden we eigenlijk met 9 man. Daarnaast werd onze spits makkelijk verdedigd door de twee centralen, nu met twee aanvallers zouden ze moeten kiezen. De backs zouden we hoger opvangen en hopelijk gebruik maken van de ruimte die ze achter zouden laten. Door de 4 middenvelders in een ruit te laten spelen kon de voorste middenvelder [Didier] makkelijker aansluiten bij de spitsen [Damyan en Ouassim] en moest Mika L stofzuigeren met de punt naar achter. Het plan werkte wonderwel. Het lukte ons regelmatig de ruimte te vinden achter de backs en met zijn diepgang was Ouassim een ware plaag. Het was uit zo’n situatie dat hij de verdediging van Westzaan te snel af was en koelbloedig de 1-0 aantekende. De 2-0 die niet veel later zou vallen was bijna een kopie daarvan met wederom Ouassim als afmaker. We speelden een gewonnen wedstrijd. Westzaan liet het koppie hangen maar wij wilden nog wel even door en laten zien dat ze eigenlijk onze kampioenswedstrijd speelden. Didier met een kopbal, Mykai met een strak schot in de linkerhoek en Jelle met wat hulp van de keeper zorgden uiteindelijk voor een 5-0 eindstand.

    Daarmee komt een eind aan een leuk, enerverend en leerzaam seizoen. In beide competities speelden we lang mee om de titel maar kwamen we net tekort. Het waarom leest u in mijn vorige verslag. De cijfers die we kunnen overleggen hadden dus nog indrukwekkender kunnen zijn. Van de 24 wedstrijden [inclusief beker] die we speelden wonnen we er 16, speelden we 5 keer gelijk en gingen er slechts 3 verloren. Doelcijfers: 97 voor, slechts 31 tegen. Petje af. Een kampioenschap was een mooie bijkomstigheid geweest. Het doel was jullie met plezier betere voetballers te maken. Dat is gelukt. Ik wil jullie bedanken voor jullie inzet en enthousiasme en jullie ouders voor hun betrokkenheid. Het was een feest. Nog een toernooi en de V2D dan zit het er echt op en zeg ik....... tot volgend seizoen.

    PS: Waardig winnen kunnen we allemaal, waardig verliezen is niet voor iedereen weggelegd. Een grensrechter die zijn vlag weggooide en er de brui aan gaf, een keeper die wegliep na weer een tegendoelpunt, een spelertje dat de scheidsrechter uitschold en ik telde op een gegeven moment 4 begeleiders van Westzaan in het veld. Laten we het er maar op houden dat de titelstress teveel werd. Volgende keer niet meer doen hoor!

    Coach Raymond
rfwbs-slide