• Don't forget!

    Eindelijk, eindelijk, eindelijk. Medio maart werd het vorig seizoen abrupt afgebroken. Nu, bijna op de dag af 6 maanden later, mogen we eindelijk weer. Het voelt nog wel een beetje apart buiten het veld, waar de anderhalve meter en desinfecteren de norm is, maar binnen de krijtlijnen mag gelukkig alles weer.

    Komend seizoen, en laten we bidden dat het nu niet afgebroken wordt, doe ik u verslag van Sporting Krommenie JO17-2. Dit team is bijna volledig eerstejaars en bestaat voornamelijk uit spelers van de JO15-2 van vorig seizoen aangevuld met nieuwe helden van buitenaf. U zult hun namen vanzelf leren kennen.

    In de voorbereiding hadden we al een tweetal oefenwedstrijden gespeeld. De eerste wedstrijd tegen Assendelft JO17-1 schrokken we ons nog het lazarus van het fysiek van de tegenstander, een jaartje ouder en een halve meter breder, en gingen we er ongenadig hard af. De tweede wedstrijd tegen Onze Gezellen JO17-2 wierpen we al de eerste schroom van ons af en werd er weliswaar nipt verloren maar waren er voldoende aanknopingspunten om het seizoen met vertrouwen tegemoet te zien.

    Het liefst waren we vorige week al officieel met het seizoen gestart maar helaas gooide Pluvius toen roet in het eten. Al geef ik de regengod hierbij wel te veel eer. Tenslotte heeft de rest van Nederland gewoon lekker gevoetbald maar zaten we alleen op Provily tot onze liezen in het water. We moesten dus een weekje geduld hebben maar de aftrap in het idyllische Westbeemster bij de plaatselijke trots WBSV was het wachten waard. Mijn gedachten dwaalden soms gelukzalig af naar het begin van mijn eigen voetbalcarrière bij vv Jisp. Weidse vergezichten. Ik ben een liefhebber van het boek Hollandse Velden van Hans van der Meer, de accommodatie van WBSV kan er zo in.

    De wedstrijd zelf zal niet snel de boeken halen, daarvoor was het krachtsverschil te groot. Het was voornamelijk eenrichtingsverkeer richting de Westbeemster goal. Het duurde alleen wel erg lang voordat we het verschil in doelpunten konden uitdrukken. We ‘vergaten’ te scoren. Deze uitdrukking hoor je bijna na iedere wedstrijd maar heb ik altijd een beetje raar gevonden. ‘Niet gescoord?’ ‘Nee, sorry, vergeten. Nadat ik naast schoot dacht ik ‘O ja, hij moet tussen de palen’. Vergeten.’ Zo ging het bij ons dus. Niet te missen kansen werden bij ons gemist waarbij de overtreffende trap van niet te missen kansen werden gemist door Luuk O en Jasper. De tsunami aan gemiste kansen werd helaas lelijk onderbroken door een heerlijke spitsengoal van Bram halverwege de eerste helft die daarmee ook de ruststand op het bord zette (0-1).

    In de rust werd er gewaarschuwd om niet te lang met het missen van kansen door te gaan. Voor je het weet zou WBSV eens kunnen scoren. Het optreden van Justin maakte echter meer indruk. Iets met Mika, moeder en coach. Mykai zou het nooit meer vergeten zei hij.

    Gelukkig werd er de tweede helft niet vergeten om te scoren. Na de 0-2 van Jasper in de 51e minuut ging het hard en stond het een kwartiertje later 0-5 door goals van wederom Jasper, Bram en Bjorg. Na een schoonheidsfoutje 10 minuten voor tijd werd het nog 1-5 maar was het slotakkoord voor Bram met zijn derde en vierde (kwartet!) goal. Eindstand 1-7.

    Aan deze wedstrijd vallen niet veel conclusies te verbinden, daarvoor was de tegenstand te zwak. Het had ook zomaar 2-16 kunnen zijn. De opbouw zag er verzorgd uit maar wel tegen een tegenstander die geen druk zette. Over de middenlijn moeten we betere keuzes leren maken. Niet zozeer met bal maar voornamelijk zonder bal. Dus nog genoeg werk aan de winkel. Niet vergeten!

    Coach Raymond

rfwbs-slide