• De wielen van de bus ....

    We hebben wel eens leukere weken gekend zal elke volger van O17-2 beamen. De resultaten de laatste twee weken vallen een beetje tegen. Tegen Saenden zakten we door de ondergrens en vorige week tegen KFC …. nou ja, leest u dat verslag maar terug. Zo zal ook Castricum naar deze wedstrijd toegeleefd hebben. Net als wij hadden ze een goede start van het seizoen maar konden ze de laatste twee wedstrijden geen punten bijschrijven. #spoileralert Vandaag ook niet.

    Castricum heeft eigenlijk nooit uitzicht gehad op een resultaat. Het was voornamelijk aan onszelf te wijten dat ze nog lang in de wedstrijd bleven. Pas vlak voor rust lukte het ons de dominantie om te zetten in een doelpunt. Dat was er trouwens wel één uit het boekje. Coaches worden daar blij van. We hameren vaak op het verplaatsen van het spel naar de andere kant om daar te profiteren van meer ruimte. Het liefst in één pass zodat de tegenstander minder tijd heeft om te kantelen. Dit kwam nu allemaal samen. Balbezit van Selim op links, crosspass naar Bram op rechts. Bram heeft de tijd en kan prima voorzetten op Ivan die doeltreffend binnenkopt (1-0). Meer doelpunten werden belemmerd door de bus die Castricum in hun 16 meter had geparkeerd. Telkens kregen ze er een voetje tussen.

    In de tweede helft een nog dominanter Sporting met onvermoeibaar opkomende backs en inschuivende center backs. Maar helaas stond er nu geen bus geparkeerd maar een dubbeldekker. Het 16-meter gebied van de blauwwitten was voller dan de hadj naar Mekka. Een voet, een knie, een hoofd, een borst. De kustbewoners trokken alle ledematen uit de kast om ons het scoren te beletten. De onvermijdelijke 2-0 zou uiteindelijk toch vallen, al was het pas 12 minuten voor tijd, en kwam, hoe illustratief, uit een gekruld schot van buiten de zestien. Was getekend: Adel. Daarmee was de wedstrijd wel beslist. Enig smetje vond ik zelf wel de laatste 10 minuten van de wedstrijd. Doordat de overwinning in de tas leek verloren we de concentratie en werden we laks en slordig in balbezit. Dit leverde Castricum zowaar een paar kansen op. Gelukkig pakten ze deze cadeautjes niet uit anders kan je zomaar nog even billenknijpen. Nergens voor nodig. Nu mochten we zelf een punt achter de wedstrijd zetten. Luuk O verzilverde de rebound op zijn eigen inzet en bepaalde daarmee de eindstand (3-0). Les van deze week: de wedstrijd is pas afgelopen op het moment dat de tegenstander in de kleedkamer zit.

    Alvorens we volgende week in en tegen Bergen fase 1 van de beker/competitie afsluiten wil ik even een opvallend statistiekje met jullie delen. De 17 doelpunten die we maakten werden gescoord door 12(!) verschillende spelers. Mykai, centrale verdediger, is topscorer met 3 goals. Omdat we een selectieteam zijn spelen we niet wekelijks in dezelfde samenstelling. Dat is een deel van de verklaring. En het is fijn dat we zoveel spelers hebben die een doelpunt kunnen maken. Andere kant van het verhaal is dat we niet echt een goalgetter hebben die ons dit soort wedstrijden makkelijker en eerder laat winnen. Het is maar een constatering. Tot volgende week!

    Coach Raymond
rfwbs-slide