• Ik heb wel eens met meer ontspanning naar een wedstrijd toegeleefd. Om diverse redenen moesten we maar liefst vier spelers uit de opstelling schrappen. Keeper Casper wist u al maar daar kwamen Bram, Luuk M en Joao bij. Daarnaast moesten we spelers doorschuiven naar O17-1 omdat daar ook personele problemen waren. Er bleven er nog 9 over. Niet ideaal in aanloop naar de topper, want daar mag je toch wel van spreken als de nummer 1 (Bloemendaal) en 2 (Sporting) de degens kruisen. Gelukkig konden we een beroep doen op O16-1 die pas later in de middag zou aftrappen. Ik wil daarvoor hun coach Martijn hartelijk bedanken. Keeper Roemer, Kevin en Jarno sloten aan.
    Eerder dit seizoen kwamen rood-wit en oranje-wit elkaar al tegen bij de eerste competitiewedstrijd van fase 1. De eindstand toen was een geflatteerde 2-4, een wedstrijd waarin Sporting de bovenliggende partij was maar vergat de trekker over te halen.

    Tot zover de bespiegelingen vooraf, je hebt er ook niets aan als de wedstrijd eenmaal begint. Zo ook niet aan het feit dat er geen supporters aanwezig mochten zijn. Al ontwaarde ik wel een die-hard fan in de berm van de Busch. Die zag een heel sterk eerste kwart van Sporting. Het veldspel speelde zich grotendeels af op de helft van de tegenpartij. Tot echt grote kansen zou dat niet leiden. Die zouden toch schaars blijken, ook naarmate het verloop van de wedstrijd een meer gelijkwaardig karakter kreeg. Sporting probeerde het wel maar miste stootkracht voorin, Bloemendaal had alleen maar lange ballen in huis en vond de oplossing niet zodra ons doel in zicht kwam. Wat ook hielp was dat onze buitenspelval liep als een trein. Zodoende gaf het scorebord in de rust nog steeds de brilstand aan.

    Typisch een wedstrijd waarbij de eerste goal wel eens de beslissende kan zijn. Ik verwacht veel van de verdedigers als wij balbezit hebben. Hetzij door hoge backs of door een inschuivende center back. Als de restverdediging maar op orde blijft en we genoeg spelers achter de bal houden. Tegenstanders moeten daar op anticiperen en keuzes maken waardoor andere spelers vrijkomen. We schrijven minuut 12 in de tweede helft als Stef met lange passen naar voren dribbelt. De diagonale pass naar rechtsvoor gaat voorbij aan Luuk O. Maar goed ook, want daardoor komt de bal in de loop van Bjorg die vrij voor het doel niet lang aarzelt en schiet …. hoppa, 1-0! (zie foto boven, credits Mareille Wals) Met nog een half uur op de klok was er nog alles om voor te spelen maar is dat met een voorsprong toch een stuk fijner. Bloemendaal bleek geen plan B te hebben en bleef volharden in hetzelfde spel. Daarmee werden ze alsnog een paar keer aardig gevaarlijk, ook omdat er een speler bij ons uitviel, we dus niet meer door konden wisselen en fysiek een rol ging spelen om hun snelle aanvallers van ons af te houden. Tijd werd inmiddels onze vriend en voor Bloemendaal een extra tegenstander. In deze fase hadden we zelf wat slimmer moeten spelen door de bal voorin vast te houden en niet steeds voor de snelle kaats of pass te gaan. Daarmee leden we te vaak en te snel balverlies met als gevolg dat we weer achter een tegenstander aan mochten rennen. Kost alleen maar meer energie. In de absolute eindfase lieten jullie echter wel degelijk zien geleerd te hebben van vorige wedstrijden door besef te tonen dat het soms ook lelijk mag. Dan bedoel ik niet door overtredingen te maken maar door gewoon de bal eens naar voren te peren. Niet mooi, maar soms o zo nodig. Het eindsignaal van de prima leidende scheidsrechter werd begroet als het zien van een toilet op het moment dat je het bijna niet meer houdt.

    Een overwinning van het collectief waarbij in het begin de tegenstander werd overspeelt en later de voorsprong met wilskracht werd vastgehouden. Dikke pluim aan de invallers van O16-1 die aantoonden in dit strijdgeweld mee te kunnen. De nul gehouden tegen een team dat hiervoor elke wedstrijd nog gescoord had. Koploper. Superlatieven te kort. Ik vond het dan wel weer tekenend na afloop een ontspannen team te treffen in de kleedkamer. De enige met een hard ‘YES’ was ondergetekende. Mijn zoon zou na afloop aan tafel bij het gezinsdiner, voor wie het wil weten hamburger met patat, verklaren waarom. ‘Pap, we speelden niet eens echt goed. We kunnen echt nog veel beter’. Nou, er staat ons nog wat te wachten.

    Coach Raymond

    Klik hier voor de foto's

rfwbs-slide