• Bevrijdingsdag

    Deze wedstrijd kon eerder geen doorgang vinden omdat men het te koud vond. Daar kon vandaag niemand over klagen. Een strakblauwe lucht en zomerse temperaturen. De momenten dat je kunstgras vervloekt, want is het normaal al warm, de nepondergrond maakt alles nog een stukje heter. Een verder verlaten Sportpark De Kuil, wij zijn de enige wedstrijd op het programma. Deze kan daardoor plaatsvinden op het hoofdveld waar de supporters een plekje vinden op de tribune. In de kleedkamer geven de coaches de laatste aanwijzingen en zijn de spelers stil en geconcentreerd. Aan alles valt te merken dat er wat op het spel staat en ook de geschiedenis van deze wedstrijd speelt mee. De confrontatie van oktober vorig jaar zit nog in het achterhoofd. Door een scheidsrechterlijke dwaling werd ons toen een zeker lijkende overwinning door de neus geboord [1-1]. Uiteindelijk zouden we aan het eind van de najaarcompetitie 2 punten tekort komen voor het kampioenschap. Die rekening wilden we vandaag graag vereffenen. Daarnaast is winst noodzakelijk om mee te blijven doen in de titelrace van de voorjaarscompetitie. Elk puntverlies in deze fase is dodelijk. Van Hercules wisten we dat ze een fysiek sterk team hebben. De opdracht was dan ook om via combinatievoetbal uit de duels te blijven. Dat lukte de eerste helft hartstikke goed. Het was even schrikken na een eerste grote kans van Hercules, en een prima redding van Casper, maar daarna was alles Sporting wat de klok sloeg. Het was dan ook een klein mirakel dat het bij de rust pas 0-1 stond. Een voortreffelijke Hercules-keeper en ballen die miraculeus van de lijn werden gehaald voorkwamen een grotere voorsprong. Nu mochten we alleen Marco op het scorebriefje noteren. Een deja-vu in de rust want het spelverloop en de tussenstand waren de vorige keer exact zo. Toen ging het alsnog mis. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Toch lukte het niet om ons goede spel uit de eerste helft voort te zetten. Daarbij zette Hercules nog wat spierkracht bij, moest Damyan, al niet fit aan de wedstrijd begonnen, het veld verlaten en ging ook Stef tijdelijk naar de kant nadat hij niet ongeschonden uit een duel kwam. Het werd een gelijkwaardig duel op het scherpst van de snede, een clash van stijlen, techniek tegen fysiek. Het esthetisch verantwoorde voetbal bleek een kwartier voor het einde toch het onderspit te delven toen de paarshemden via een vrije trap op gelijke hoogte kwamen [1-1]. Veel teams hadden daarna het hoofd laten hangen, maar zo zit ons team niet in elkaar. Een vader zou het later beeldend omschrijven: ‘’Je hebt pas van dit team gewonnen als je in de kleedkamer zit’’. Nog een paar minuten op de klok. Rechts op het middenveld heeft Mika L de bal. Hij heeft al snel gezien dat gelegenheidsspits Ouassim eindelijk een paar meter ruimte heeft van zijn directe tegenstander. De pass is zuiver en met de juiste snelheid in de loop van Ouassim. Aanname, tik… jaaaaaa, 1-2! De minuten daarna zijn zenuwslopend en we komen nog goed weg als een onnodig weggegeven corner rakelings naast wordt gekopt. Maar we houden stand. Een verdiende overwinning op basis van een goede eerste helft, onverzettelijkheid en karma. Sporting doet nog mee voor de prijzen. De concurrentie is gewaarschuwd. We geven niet op. Nooit!
    Coach Raymond