• Klaar voor de start ...... af!

    Na een soepel verlopen voorbereiding, waarbij en passant en met overmacht de volgende bekerronde werd bereikt, was het nu tijd voor de aftrap van de najaarscompetitie. Onder een heerlijk najaarszonnetje werd de strijd aangebonden met de Grote Koogse. Aan het begin van het seizoen is het altijd lastig in te schatten hoe de ploegen zich tot elkaar verhouden. Temeer omdat deze wedstrijd voor KFC de eerste confrontatie van het seizoen was. Ze hadden nog geen beker in de benen. Dat wij elkaar al wat makkelijker konden vinden werd al snel duidelijk. De bal ging lekker rond en KFC kwam er niet echt aan te pas. De 1-0 stond al snel op het bord en weer was het Wout die de trekker overhaalde. Ik zeg ‘’weer’’ omdat hij tot nu toe elke wedstrijd nog heeft gescoord. Eens kijken hoe lang hij dat volhoudt. Van KFC hadden we alleen iets te vrezen bij lange ballen. Hun spits was snel, zo niet sneller, dan Yara. Door goed haar fysiek te gebruiken, zich goed op te stellen en af en toe met dank aan rugdekking van Stef, werd het gevaar in de kiem gesmoord. Op één onachtzaam moment na. Dit betekende direct de gelijkmaker, 1-1. Het bleef oppassen maar ons betere spel met daaraan gekoppeld een enorm overwicht vertaalde zich al snel in weer een voorsprong. Marco was het meest attent voorin na een scrimmage, 2-1. Het mooiste werd tot vlak voor rust bewaard. Mykai was van rechts de spits binnengelopen en schreeuwde om de bal. De bal was op links bij Marco. Voorzet Marco, volley Mykai, raak, 3-1, rust. Zo zie ik het graag. Ik was er tijdens de limonade nog niet gerust op. Hun snelle spits bezorgde ons bij counters handenvol werk en bij een aansluitingstreffer zou het zomaar nog eens raar kunnen lopen. Ik was dan ook verbaasd dat deze speler in de tweede helft in de verdediging stond opgesteld. De tweede helft is KFC dan ook niet meer over de middenlijn geweest. Casper had het lekker rustig en heeft alleen nog wat terugspeelballetjes verwerkt. Het is jammer dat we na de 4-1 van Marco uit positie gingen lopen en hebben nagelaten KFC echt pijn te doen. De kansen daarvoor waren er legio. Nu bleef het dus bij 4-1. Vooral spits Damyan zal zich ’s avonds nog wel even hebben omgedraaid in zijn bedje. Hij heeft nu even het Kasper Dolberg syndroom waarbij het scoren wat moeilijker gaat dan gebruikelijk. Hard blijven werken en proberen, dan komt het vanzelf weer. Volgende week gaan we op bezoek bij Zaandijk. Het winnen verveelt nog niet dus ik hoop dat we de goede vorm kunnen vasthouden. Tot dan!

    Coach Raymond